Blog Image

Rolstoeien

over rolstoeien

Een blog over hilarische avonturen, (creatief omspringen met) kleine en grote obstakels, vreugde en verdriet, en boeiende thema’s als plassen, stoelgang en seks.
Omdat delen kracht geeft en verbindt,
Welkom,
Martin
Ps over de workshop in wording lees je hier meer.

En dus plant ik bomen…

Uncategorised Posted on Thu, October 21, 2021 15:35:46

En dus plant ik bomen…

Het is nu, 4 maand na het afscheid van Martin, nog altijd niet duidelijk of we hier op De Groene Doening kunnen blijven.

Het idee dat we naast Martin ook onze thuis verliezen, lijkt te absurd om waar te zijn. Dit, ons paradijs, onze droom die we hier tot op het laatste moment samen manifesteerden, zoekend en wroetend, met vallen en opstaan maar vooral telkens weer met liefde en energie. Het kan toch niet? En toch. Het is mijn dagelijkse realiteit.  Elke dag smijt ik me in de administratieve mallemolen om alle puzzelstukken op tafel te krijgen, waardoor het plaatje en de toekomst van onze plek helder wordt.

En nu het kluwen begint te ontwarren, de mist bijna optrekt en de spanning stijgt, kan ik niet anders dan glimlachen om mezelf.

Want eerlijk, het idee om ook dit te moeten loslaten is beangstigend. Ik zou erom kunnen vloeken, treuren, tranen met tuiten, piekeren, me verbitteren en beklagen. Maar daar heb ik geen zin in.

En dus plant ik bomen…

Om te manifesteren dat dit onze plek is, om stappen te zetten in de richting die ik kies, om de toekomst te creëren die ik voor ogen heb.

En dus plant ik bomen…

Niet een maar twintig.

Omdat ik voluit de kaart wil trekken van de kracht en het vertrouwen, omdat ik liever onze gemeenschap wil voeden dan mijn angst.

Kom je mee manifesteren? Zaterdag 6 november en zaterdag 4 december (zoals elke eerste zaterdag van de maand) tussen 10u en 17u planten we zaadjes/bomen voor een stralende toekomst. Het is handig als we weten dat je komt, dan voorzien wij lunch. Je kan ons volgen via de facebookpagina.



Over lichtpunten en richtpunten

Uncategorised Posted on Thu, October 14, 2021 10:00:07

Dat ik misschien/waarschijnlijk/toch ook wel opluchting voel nu Martin er niet meer is. Soms een vraag, soms een aanname.

Nee, er is geen opluchting. De verrijking die Martin en onze relatie me bracht oversteeg de beperking ruimschoots. Het was soms vloeken om onze onvervulde verlangens, dat zeker. Maar de voedende vervulling was er zo hard dat ik bereid was om elke dag verder met hem te vieren en af en toe eens hard te vloeken.

Nee, ik voel me niet bevrijd. Ik hoefde niet bevrijd te worden. Elke dag koos ik opnieuw om mijn leven met Martin te delen.

Maar, ja, ik ervaar vrijheid. Ik voel ruimte om te genieten zonder rolstoelgesleur, zonder zorgen om ligwondjes, natte broeken of ontoegankelijke ruimtes.

Bevrijd of vrij, twee kleine letters, een groot verschil.

Er was geen behoefte om mijn hoofdstuk met Martin af te ronden. Wat we deelden was intens, uitdagend, inspirerend, voedend en prachtig. Het doet me ontzettend veel verdriet om dit los te laten.

Toch zie ik ook de cadeaus in deze overweldigende situatie. Ik zie, ook nu, zoveel dingen om dankbaar voor te zijn en te koesteren. Ik zie kansen, mogelijkheden en lichtpunten.

Of misschien kan ik beter zeggen richtpunten, want dat zijn ze.

Ik richt me op het licht. Als dat nu gaat over mijn leven met Martin of alles wat nog mag komen.



Hallo Dokter,

Uncategorised Posted on Thu, September 23, 2021 19:14:27

11 jaar geleden was jij de verantwoordelijke arts bij de operatie waarbij Martin verlamd raakte. Drie maand geleden was jij dat opnieuw voor de operatie waarna hij stierf.

Een gebeurtenis die mijn hart, hoofd en leven overhoophaalde, alsook dat van Willem onze (plus)zoon, zijn ouders en andere familie, onze vrienden.

Je hebt Martin doorheen de jaren verschillende keren ontmoet en ik geloof graag dat hij ook jou raakte met zijn positieve energie, zijn zachte kracht waarmee hij in het leven stond.

Zijn mildheid en focus op wat versterkt heb je van dichtbij mogen ervaren.
Drie weken nadat Martin verlamd raakte, tekende hij vanuit het revalidatiecentrum een tekening voor je. Omdat hij jou en zichzelf wilde vrij maken van schuld en kwaadheid. Omdat hij geloofde dat het er niet toe deed als je zijn leven had verwoest of net had gered. Eerlijk, helemaal overtuigd dat er geen fout was gebeurd door jou of iemand van je team was hij niet. Hij was er zich van bewust dat hij het antwoord nooit zou weten en het daarom beter kon loslaten. De realiteit was dat hij ermee moest leven. Liever dan te focussen op wat fout of moeilijk was, had Martin de gave om te focussen op wat kracht gaf. Dus met alle mildheid, zachtheid en positiviteit die hij toen in zichzelf kon vinden maakte hij jou die tekening.

Ik weet dat ze lang in je bureau heeft gehangen en ik vraag me af wat Martin toen tekende voor jou.

Ik heb al vaak aan jou gedacht, dokter. Aan hoe het voor jou moet zijn om patiënten niet te kunnen redden, om af en toe fouten te maken -die horen nu eenmaal bij het leven- en te beseffen dat de impact daarvan op anderen zo groot is. Het lijkt me een zware last om te dragen. Ik stel me graag voor dat zo’n tekening die last voor jou verzacht.

En dus zit ik hier voor me met een wit blad.

Om in deze situatie naar je uit te reiken.
om je te laten weten:

ik kies ervoor om te vertrouwen dat je je best gedaan hebt.
Ik kies ervoor om in dit overweldigend verdriet ook jouw verdriet te zien.
Ik kies ervoor om dankbaar te zijn voor die mooie jaren die ik met Martin mocht delen
Ik kies ervoor om aandacht te geven aan wat me kracht geeft en doet groeien.  
Ik kies voor het leven.

 Warme groet,

Ruth

PS Dat wit blad hier voor me, dat blijft nog even wit, want eerlijk, ik heb geen tekentalent. Die tekening zou je vast niet in je bureau willen hangen. Ik deel graag iets anders met je. Op de ochtend van het afscheid van Martin besefte ik plots dat ik zou zingen. Melodie (gebaseerd op een liedje van Jan Cannaerts) en woorden kwamen als vanzelf en dus zong ik, in de tuin van ons paradijs omringd en gedragen door zovelen mijn lied voor mijn lief. Vandaag zing ik het nog eens voor jou. Met alle zachtheid, mildheid en verbindende kracht die ik in me kan vinden.



Weduwe-wegwijs

Uncategorised Posted on Sun, August 01, 2021 22:16:09

Omdat ik intussen, na een goeie maand, voel wat werkt en wat niet.

Wegwijzers omdat ik, ook al vind ik dat niet gemakkelijk, wil uitreiken en wil aangeven waar ik deugd aan heb.
Geschreven, niet vanuit het gemis van goede ondersteuning, net vanuit de ervaring hoe deugddoend jullie zijn. Eeuwige dankbaarheid om dit pad met me te gaan.
#wegwijzer 1: Reik naar me uit (en blijf dat nog even doen). In de eerste dagen na het overlijden van Martin werd ik overspoeld door berichten. Heel fijn om te voelen dat ik mee gedragen werd. Ik heb de tijd en energie niet gevonden om te antwoorden. Dat betekent niet dat ik niet om je geef of niet dankbaar ben met je blijk van ondersteuning en genegenheid. Het betekent dat ik er niet toe kom om me door die eindeloze berichten te worstelen of de fut niet heb om de telefoon op te nemen. Wil je er zijn en iets betekenen? Blijf dan nog even naar me uitreiken nu ik de energie niet heb om dat zelf te doen.

#𝐖𝐞𝐠𝐰𝐢𝐣𝐳𝐞𝐫 𝟐: 𝐦𝐚𝐚𝐤 𝐡𝐞𝐭 𝐜𝐨𝐧𝐜𝐫𝐞𝐞𝐭: In 90% van de berichtenstroom staat een of andere variant van ‘laat weten als ik iets voor je kan doen’ of ‘ik sta voor je klaar’. Fijn om dat te horen, echt, dank je wel. Waar ik veel aan heb zijn de mensen die de ondersteuning concreet maken: een liedje die je zelf als troostend ervaart, de speltbroden die me door de eerste dagen geholpen hebben, me ontlasten van administratieve taken, me meevragen op een uitstap, … Omgaan met deze nieuwe situatie vraagt zoveel van me, dat het me enorm ondersteunt als ik gewoon ‘ja of nee’ mag zeggen. Mijn vermogen om te trekken, organiseren, creatief na te denken over hoe jij me mogelijks zou kunnen ondersteunen is op dit moment beperkt. Dat denkwerk laat ik graag aan jou over. Neem initiatief, neem me mee op sleeptouw. Wat denk jij dat je voor me zou kunnen betekenen? Wat van jouw overvloed/talenten wil jij graag delen? #weduwewegwijs

#Wegwijzer 𝟑: 𝐃𝐞𝐞𝐥 𝐌𝐚𝐫𝐭𝐢𝐧: Vertel me, schrijf me wat Martin voor je betekent heeft, wat jullie samen deelden of wat het verlies jou doet. Deel en laat mij delen. Ook Willem gaf aan zijn papa nog beter te willen leren kennen. We horen graag van jullie.



Hoe het met me gaat

Uncategorised Posted on Sun, August 01, 2021 22:14:17

De vraag is me nooit eerder zoveel gesteld en nooit eerder viel die me zo zwaar om te beantwoorden.
Begrijp me niet verkeerd, ik waardeer de betrokkenheid. enorm. Alleen, het antwoord is minder voor de hand liggend.

Er is verdriet, pijn, gemis. Massa’s, met overvloed, in golven, grote en kleine.

Er is dankbaarheid. Een hart vol. Om Martin die mijn leven zo verrijkte, om de jaren dat we zo dicht van elkaar mochten genieten, om zo’n intense liefde te mogen ervaren. Een extra hart vol voor al mijn warme gevoelens over de grote betrokkenheid en ondersteuning van ver en van dicht.

Er is een vermoeidheid die ik niet van me af kan schudden, waar ik mee opsta en mee ga slapen. Mezelf uitnodigen om de dag af te ronden gaat moeizaam.

Er is vreugde om een mooi uitzicht, een bijzondere ontmoeting, een grappige woordspeling. Dat is niet veranderd.

Er zijn veel vraagtekens over hoe het verder kan. Wat met …Willem, ons droomproject, mijn daginvulling, de financiën. ik probeer de vragen nog even te laten zijn en me geen zorgen te maken.

Er is een stevige basis aan vertrouwen, in mezelf dat ik dit kan dragen, dat ook Willem dit in zijn leven kan verweven, dat we samen onze weg vinden, en dat Martin ons hierin nabij is.

Ik voel me intens verdrietig, vol vertrouwen en vol vraagtekens, positief maar niet per sé optimistisch, dankbaar, kwetsbaar, sterk en krachtig, verdoofd, bewust, …

Het is er allemaal. Soms op de voorgrond, soms aanwezig in een klein hoekje.
Zo gaat het met me.
En met jou?



Koesterhoekje

Uncategorised Posted on Tue, July 06, 2021 11:03:29

Na het overlijden van Martin kregen we de vraag of hij opgebaard zou worden. Martin sprak voor de operatie de wens uit om dat niet te doen. Om mensen toch de kans te geven afscheid te komen nemen werd ons zomerhuis een koesterhoekje voor Martin. Om foto’s en filmpjes te zien, om iets te schrijven, om nog even dicht bij hem te zijn. Martin voelt zo dichtbij hier. Wie niet aanwezig kon zijn op het afscheid of evengoed wie er wel was, maar hier graag nog even wil zijn, welkom. Er staan ook nagedachteniskaartjes die je kan meenemen.



Donker en licht

Uncategorised Posted on Tue, July 06, 2021 10:55:16

Dansen en zingen op het afscheid van je allergrootste liefde? Dat kan.

Zo overweldigd worden door verdriet en je evengoed zo getroost voelen door al de warmte? Dat kan zeker ook.

Ik deel hier mijn woorden op het afscheid van Martin.

Martin, mijn lief, mijn beste vriend, mijn echtgenoot, mijn minnaar, mijn troost, houvast en toeverlaat, mijn inspirator, mijn grootste fan, mijn baken van rust.

Ik zou je willen vertellen over hoe moeilijk en hoe mooi de voorbije week geweest is. Over het overweldigend verdriet, de hartverscheurende pijn. Over mijn zee van tranen om jouw verlies. Maar nog liever vertel ik je over mijn ontroering en dankbaarheid.

Zo dankbaar ben ik voor iedereen die zo hard zijn best doet om jou te eren. Voor een zelfgemaakte kist, een zelfgedraaide urne geïnspireerd op jouw meubels, een rouwbrief die jou zo ademt, een zendje (west-vlaams voor gedachteniskaartje) op zijn Martins, voor de muzikanten die jouw nummers spelen, voor de tuinmannen-en vrouwen die de tuin voorbereid hebben,…

Ik voel me zo gedragen door de knuffelaars, de praktische denkers, de handige harry’s, de koks, de briefjesplooiers, de chaufferus, de tekenaars, de afwassers, de poetsers, de troosters, de stille helpers, de luisteraars en de sprekers.

Er is een leegte en een volheid in mijn hart. Een ijzige koude, gepaard met een dik, warm deken.

Ik voel me zo dankbaar omringd door al die mensen die jou, mij en Willem, graag zien.

En zo kan ik, heel af en toe, ook glimlachen in de pijn. Ook om die heerlijke jaren waar ik jouw lief mocht zijn. Avontuurlijke jaren, uitdagende jaren, intense jaren, ook met veel obstakels, maar vooral, en altijd jaren vol liefde.

Graag zien en gezien worden, was nooit eerder zo gemakkelijk.

Wie nog foto’s of filmpjes heeft van zaterdag, dank je om ze mij te bezorgen!



Uncategorised Posted on Thu, July 01, 2021 01:38:34


Next »